وقتی چشمام رو مالیدم  احساس کردم یه لحظه رو به روم وایسادی

با اینکه به خودم می گم که تو فراموشش کردی..اما هنوز حس می کنم که تو توی زندگیم جریان داری

توی خونم ...توی قلبم..

اما بازم می ترسم..

بازم هر چی که اتفاق افتاد..

از اطرافیانم می ترسم..

از  دوباره ناراحتی رو دیدن می ترسم..

شاید من قدرت رو به رو شدن رو هیچ وقت نداشتم..

شاید..

واسه همین باید تا آخر عمر با گناه زندگی کنم..

با گناه یک لحظه دل سپردن..

لحظه ای که سالهاست خواب رو از من گرفته..

کاش فقط خواب رو می گرفت..فقط خواب رو..

ببخشید که یه نمه دیر اومدم برا تبریک عید...

آخه جاتون خالی عید مهمون داشتم و نمیتونستم بیام نت..

اینترنت خونه هم هنوز طلسمه و هیچگونه دسترسی به نت ندارم !!!

دعا کنید نتم وصل بشه تا بتونم بیشتر بیام نت!!!

بای تا های

خدا میدونه وقت نت اومدن ندارم.

صبح تا شب تو داروخانه دارم جون میکنم برای یه لقمه نون.

وقتی برای نت ندارم به خدا...!!!

داودم که همش دانشگاه مغازه خونه هست.

اونم نمیاد نت.

دعا کنین نت خونه ام دوباره درست بشه که بتونم دوباره بیشتر بیام نت.

پ.ن : راستی همون دفعات کمی هم که میام نت بیشتر تو فیسبوکم. اگه دوست دارین بیاین اونجا.

اونجا بیشتر بهتون سر میزنم تا اینجا!!!

-يادمون باشه که؛ خدا هميشه هست.

-يادمون باشه که؛ کسي که زير سايه ديگري راه ميره، خودش سايه‌اي نداره.

-يادمون باشه که؛ هر روز بايد تمرين کرد دل کندن از زندگي را.

-يادمون باشه که؛ زخم نيست آنچه که درد دارد، عفونته.

-يادمون باشه که؛ در حرکت هميشه افق‌هاي تازه هست.

-يادمون باشه که؛ دست به کاري نزنيم که نتوانيم آن را براي ديگران تعريف کنيم.

-يادمون باشه که؛ اونايي که دوستشون داريم مي‌تونند دوستمون نداشته باشند.

-يادمون باشه که؛ حرف‌هاي کهنه از دل کهنه مياد، پس دلي نو بخريم.

-يادمون باشه که؛ فرار، راه به دخمه‌اي مي‌بره براي پنهان شدن، نه آزادي.

-يادمون باشه که؛ باورهامون شايد دروغ باشند.

-يادمون باشه که؛ لبخندمان را در آيينه جا نگذاريم.

-يادمون باشه که؛ آروزهاي انجام نيافته دست زندگي رو گرفتن و اونو راه مي‌برند.

-يادمون باشه که؛ محبت به ديگران براي نمايش گذاشتن مهر خودمون نباشه.

-يادمون باشه که؛ آدم‌ها همه ارزشمندند و همه مي‌تونند مهربون و دلسوز باشند.

-يادمون باشه که؛ تنهايي ما در مقايسه با تنهايي خورشيد خيلي کمه.

-يادمون باشه که؛ دو رنگي رو با کمتر از صداقت نديم.

-يادمون باشه که؛ دلخوشي‌ها هيچ کدوم ماندگار نيستند.

-يادمون باشه که؛ تا وقتي اوضاع بدتر نشده! يعني همه چيز روبراهه.

- يادمون باشه که؛ هوشياري يعني زيستن با لحظه‌ها.

-يادمون باشه که؛ آرامش جايي فراتر از ما نيست.

-يادمون باشه که؛ من تنها نيستم، ما يک جمعيت‌ايم که تنهاييم.

-يادمون باشه که؛ از چشمه درس خروش بگيريم و از آسمان درس پاک زيستن.

-يادمون باشه که؛ براي آموختن و درس دادن به دنيا آمديم، نه براي تکرار اشتباهات گذشتگان.

-يادمون باشه که؛ براي پاسخ دادن به احمق، بايد احمق بود!

-يادمون باشه که؛ لازمه گاهي با خودمون روراست‌تر از اين باشيم که هستيم.

-يادمون باشه که؛ قبلا چيزهايي برامون مهم بودند که حالا ديگه مهم نيستند.

-يادمون باشه که؛ آنچه امروز برامون مهمه، فردا نخواهند بود.

-يادمون باشه که؛ نيازمند کمک هستند آنها که منتظر کمکشان نشسته‌ايم.

-يادمون باشه که؛ ما از اين به بعد هستيم، نه تا به حال.

-يادمون باشه که؛ غيرقابل تحمل وجود ندارد.

-يادمون باشه که؛ با يک نگاه هم ممکنه بشکنند دل‌هاي نازک.

-يادمون باشه که؛ به جز خاطره‌اي هيچ نمي‌ماند.

-يادمون باشه که؛ وظيفه من اينه «حمل باري که خودم هستم تا آخر راه».

-يادمون باشه که؛ منتظر تنها يک جرقه است، انبار مهمات.

-يادمون باشه که؛ کار رهگذر عبوره، گاهي برمي‌گرده،گاهي نه.

-يادمون باشه که؛ در هر يقيني مي‌توان شک کرد و اين تکاپوي خرد است.

-يادمون باشه که؛ هميشه چند قدم آخره که سخت‌ترين قسمت راهه.

-يادمون باشه که؛ اميد، خوشبختانه از دست دادني نيست.

-يادمون باشه که؛ به جستجوي راه باشيم نه همراه.

-يادمون باشه که؛ هوشياري يعني زيستن با لحظه‌ها.

-يادمون باشه که؛ کلا نااميد نميشي اگه تمام اميدت را به چيزي نبسته باشي.

-يادمون باشه که؛ خوبي اوني رو که نداريم اينه که نگران از دست دادنش نيستيم.

-يادمون باشه که؛ در خسته‌ترين ثانيه عمر، رمقي براي انجام کارهاي کوچک هست.

-يادمون باشه که؛ وقتي از دست دادن عادت ميشه بدست آوردن، ديگه آرزو نيست.

-يادمون باشه که؛ اونايي رو که گوشه آسايشگاه‌ها غريب‌اند و تنها، از ياد نبريم.

-يادمون باشه که؛ گاهي بايد براي راحتي خيالِ ديگران خودمون رو خوشحال نشون بديم.

-يادمون باشه که؛ سعادت ديگران بخش مهمي از خوشبختي ماست.

-يادمون باشه که؛ قولي را که به کسي ميديم عمل کنيم.

-يادمون باشه که؛ دوست بداريم بي‌انتظار پاسخي از طرف ديگران.

-يادمون باشه که؛ مهرباني صفت بارز عشاق خداست پس از اينکار ابايي نکنيم.

-يادمون باشه که؛ اين دعا هميشه ورد زبونمون باشه «خدايا هيچوقت ما رو به حال خودمون رها نکن».

شاید راست باشه که زندگی هرکی یه جوری رقم می خوره که در راه چند باری سرش به سنگ بخوره...

همه این حس رو تجربه کردن و می دونم که با وجود این قضیه بازم از پیشرفت خودشون عقب نیفتادن...

توی زندگی همه ما یه سری از آدما هستن که تاثیر میزارن البته بعضی هاشون زیادتر...

واسه همینه که بودن کنار هم با وجود  اون بعضی های بیشتر یه مقدار سختر میشه همیشه..

خلاصه موضوع که هر وقت خواستی توی زندگیت به کسی دل ببندی سعی کن که از اون آدم های که گفتم دور بمونی..

چطور می تونید اونارو تشخیص بدین:

1 - این افراد قابل اعتماد شما هستن

2 - همیشه کار شما پیش اینها گیر می افتد

3 - نسبت به شما احساس مسئولیت می کند

4 - تمام توجه انها به کار دیگران است و بس(پس زندگی خودتون چی)

5 - هر چه بلا و اتفاق البته به دید خودشان سرشان آمده رو شما خواهان تلافی هستند..

6 - گذر عمر را فقط در سرک کشیدن در کار شما و ... می بینند(مثل فیلم سینمایی که بتونن روش اثر بزارن)

7 - به قول معروف با پنبه سر شما رو گوش تا گوش میبرند(حرفه ای هستن مثل انگلیسی ها)

 8- پس از پایان عملیات شوم نامردی به شما و زدن خنجر به چشم و قلب شما به کمال احترام از تمام گناهان خود را بخشانیده و خواهان اشد مجازات برای شما هستند....

و خیلی های دیگه که

میشه ازهمین چنتا نمونه گفته شده فهمیدشون

با تشکر از وقتی که گذاشتین...

داود امام

پیرمرد لاغر و رنجور با دسته گلی بر زانو روی صندلی اتوبوس نشسته بود .

دختری جوان، روبه روی او،چشم از گل ها بر نمی داشت. وقتی به ایستگاه رسیدند، پیرمرد بلند شد،

دسته گل را به دختر داد و گفت: می دانم از این گل ها خوشت آمده است.

به زنم می گویم که دادم شان به تو. گمانم او هم خوشحال می شود.

 دختر جوان دسته گل را پذیرفت و پیرمرد را نگاه کرد که از پله‏های اتوبوس پایین می رفت و وارد قبرستان

کوچک شهر می شد.

داستان کوتاه “مداد سفید”

همه ی مداد رنگی ها مشغول بودند…به جز مداد سفید…هیچ کسی به او کار نمی داد…همه می گفتند: “تو

به هیچ دردی نمی خوری” …یک شب که مداد رنگی ها…توی سیاهی کاغذ گم شده بودند…مداد سفید تا

صبح کار کرد…ماه کشید…مهتاب کشید…و آنقدر ستاره کشید که کوچک وکوچک و کوچک تر شد…صبح توی

جعبه ی مداد رنگی…جای خالی او…با هیچ رنگی پر نشد.

سالها پیش که من به عنوان داوطلب در بیمارستان کار می کردم، دختری به بیماری عجیب و سختی دچار شده بود و تنها شانس زنده ماندنش انتقال کمی از خون خانواده اش به او بود.

او فقط یک برادر 5 ساله داشت. دکتر بیمارستان با برادر کوچک دختر صحبت کرد.

پسرک از دکتر پرسید: آیا در این صورت خواهرم زنده خواهد ماند؟

دکتر جواب داد: بله و پسرک قبول کرد.

او را کنار تخت خواهرش خواباندیم و لوله های تزریق را به بدنش وصل کردیم، پسرک به خواهرش نگاه کرد و لبخندی زد و در حالی که خون از بدنش خارج می شد، به دکتر گفت: آیا من به بهشت می روم؟!

پسرک فکر می کرد که قرار است تمام خونش را به خواهرش بدهند!

نشسته بودم رو نیم‌کتِ پارک، کلاغ‌ها را می‌شمردم تا بیاید. سنگ می‌انداختم بهشان. می‌پریدند، دورتر می‌نشستند. کمی بعد دوباره برمی‌گشتند، جلوم رژه می‌رفتند. ساعت از وقتِ قرار گذشت. نیامد. نگران، کلافه، عصبی‌ شدم. شاخه‌گلی که دستم بود سَرْ خَم کرده داشت می‌پژمرد.
طاقتم طاق شد. از جام بلند شدم ناراحتیم را خالی کردم سرِ کلاغ‌ها.
گل را هم انداختم زمین، پاسارَش کردم. گَند زدم بهش. گل‌برگ‌هاش کَنده، پخش، لهیده شد. بعد، یقه‌ی پالتوم را دادم بالا، دست‌هام را کردم تو جیب‌هاش، راهم را کشیدم رفتم. نرسیده به درِ پارک، صِداش از پشتِ سر آمد.

صدای تندِ قدم‌هاش و صِدای نَفَس نَفَس‌هاش هم.
برنگشتم به‌ رووش. حتی برای دعوا، مُرافعه، قهر. از در خارج شدم. خیابان را به دو گذشتم. هنوز داشت پُشتم می‌آمد. صدا پاشنه‌ی چکمه‌هاش را می‌شنیدم. می‌دوید صِدام می‌کرد.
آن‌طرفِ خیابان، ایستادم جلو ماشین. هنوز پُشتَ‌م بِش بود. کلید انداختَ‌م در را باز کنم، بنشینم، بروم. برای همیشه. باز کرده نکرده، صدای بووق - ترمزی شدید و فریاد - ناله‌ای کوتاه ریخت تو گوش‌هام - تو جانم.
تندی برگشتم. دیدمش. پخشِ خیابان شده بود. به‌روو افتاده بود جلو ماشینی که بِش زده بود و راننده‌ش هم داشت توو سرِ خودش می‌زد. سرش خورده بود روو آسفالت، پُکیده بود و خون، راه کشیده بود می‌رفت سمتِ جوویِ کنارِ خیابان.
ترس‌خورده - هول دویدم طرفش. بالا سرش ایستادم.
مبهوت.
گیج.
مَنگ.
هاج و واج نِگاش کردم.
توو دستِ چپش بسته‌ی کوچکی بود. کادو پیچ. محکم چسبیده بودش. نِگام رفت ماند روو آستینِ مانتوش که بالا شده، ساعتَ‌ش پیدا بود. چهار و پنج دقیقه. نگام برگشت ساعتِ خودم را سُکید.
چهار و چهل و پنج دقیقه!
گیجْ - درب و داغانْ نِگا ساعتِ راننده‌ی بخت برگشته کردم.

عدلْ چهار و پنج دقیقه بود!!

با موبایل وبلاگ رو آپ کنیم خدا رو شکر امروز وصلش کردم نمی دونم باید چیکار کنم...

خوب شما هم برید به کارهاتون برسید بگذارین ما هم به دانلودمون برسیم......

این فیسبوک داره منو از زندگی میندازه!!

لامصب چقدر اعتیاد آوره این بشر!

والا من هم اورکات بودم هم گزگ هم کلوب هم ۳۶۰ اما خدایی هیچکدوم نصف فیس بوک هم اعتیاد نداشتن!!!

نمیدونم چی داره که آدم رو اینجوری میکشه سمت خودش!

زود اومدم زود هم میرم...

و.....به قول بهترین خوش گذران های تاریخ...

دنیای جوونی که فقط توی عشق و تفریح و نفس عمیق کشیدن کناره ساحل وقتی دو یا سه تا از بهترین

دوستات دارن مخ دخترهای در حال گذر رو میزنن و تو وقتی عینک آفتابیت رو زدی به چشم و داری به

کوری آفتاب بش نگاه می کنی چقدر خوبه..تازه اگه که بشه اونقدر شب با بچه ها  قلیون بکشی که

نفست دیگه بالا نیاد تا صبح هم بزن برق رو برپا کرده باشی..

گیج و ویج بری سمت تخت که آخره سر صبح که از خواب بیدار میشی میبینی از کناره ساحل سر درآوردی..

خلاصه می پرین با دوستان سواره ماشین می شین میرین یه چرخی میزننین...

دوباره واسه تکرارش برای فردا دنبال برنامه جدید واسه سوژه و سرکار گذاشتن رفیقات می گردی..

همه این روزا می گذره تا می رسه به شب امتحان...

دوباره هه بروبچ  دوره هم جمع می شیم و همون قلیون و خنده و مسخره بازی و  بحث سره چگونگی عملی

کردن برنامه شوم تقلبی...

آخرشم که انقدر قهوه می خوریم که معده گیرینپاچ می کنه باس همش تو صف خلا(دشویی) با تک تک

رفیقات دعا راه بندازی..

اینو به دخترایی می گم که فکر می کنن پسر ها بت های عشقن و اونها خانه دار این آقا بته

هستن...

بخدا که اگه امشب تمام بشه بخداوندیه خدا فردا بعد از ناهار من ظرف هارو می شورم...

اینو به کسی قول میدم که ۴ ساله داره هر روز از من قول میگیره...

حالا خودمونیم امشب کایانپارس رو ریختیم بهم و بعدش از زیتون سر درآوردیم اگه آقای رئیس جمهو...

خوب...نبودن که ما شبها  برنامه خونه نداشتیم...چراغ بنزین رو شن شد...اه ه ه ه ه ه ه

خلاصه  عمر خوش باشید که آخر سر باید واسه هر چیزی تو خونه منت زنت رو بکشی...

حتی دیدن ننه و بابات.........

بالاخره طلسم فیسبوکم شکست و اومدم به دنیای کتابها!

خوشحال میشم ببینمتون اونجا!

هر کی هست نظر بذاره که پروفایلم رو براش بذارم.

آخه نمیخوام غریبه ها پروفایلم رو داشته باشم..

کار تو داروخانه وقت سر خاروندن برام نمیذاره..

وایمکسم بالاخره طلسمش شکست و وصل شد..

ایشالا تو کتابرخ(!!!) میبینمتون!!

دوستون دارم هوار تا...!!!

در روزگار کهن پیرمرد روستازاده ای بود که یک پسر و یک اسب داشت. روزی اسب پیرمرد فرار کرد و همه همسایگان برای دلداری به خانه اش آمدند و گفتند: "عجب شانس بدی آوردی که اسبت فرار کرد! "روستازاده پیر در جواب گفت: "از کجا می دانید که این از خوش شانسی من بوده یا بد شانسی ام؟" و همسایه ها با تعجب گفتند: "خب معلومه که این بد شانسیه!"

فردای آنروز پسر پیرمرد حین سواری در میان اسبهای وحشی زمین خورد و پایش شکست. همسایه ها بار دیگر آمدند: "عجب شانس بدی!" و کشاورز پیر گفت: " از کجا می دانید که این از خوش شانسی من بوده یا بد شانسی ام؟" و چند تا از همسایه ها با عصبانیت گفتند: "خب معلومه که از بد شانسی تو بوده پیرمرد احمق کودن!"

چند روز بعد نیروهای دولتی برای سربازگیری از راه رسیدند و تمام جوانان سالم را برای جنگ در سرزمینی دوردست با خود بردند.پسر کشاورز پیر به خاطر پای شکسته اش از اعزام معاف شد.همسایه ها برای تبریک بار دیگر به خانه پیرمرد رفتند: "عجب شانسی آوردی که پسرت معاف شد! " و کشاورز پیر گفت: " از کجا می دانید که ...؟"

بعد از مدتها اومدم آپ!!

پنجشنبه تولد گلپسرم بود..

تولد دو سالگی.

با مامانش رفتیم عکاسی عکس گرفتیم و یه جشن کاملا خصوصی سه تایی هم براش گرفتیم.

جاتون حساببی خالی..

ایشالا جشن تولد بچه هاتون!!!

مرد و زن جوانی سوار بر موتور در دل شب می راندند. آنها عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند زن : یواش تر برو, من می ترسم مرد : نه, اینجوری خیلی بهتره زن : خواهش میکنم, من خیلی می ترسم مرد : خوب, اما اول باید بگی که دوستم داری زن : دوستت دارم, حالا میشه یواش تر برونی مرد : منو محکم بگیر زن : خوب حالا میشه یواش تر بری مرد : باشه به شرط اینکه کلاه کاسکت منو برداری و روی سر خودت بذاری
آخه نمیتونم راحت برونم. اذیتم میکنه همه چیز سیاه شد روز بعد واقعه ای در روزنامه ثبت شده بود. برخورد موتور سیکلت با یک خودرو حادثه آفرید در این سانحه که به دلیل بریدن ترمز موتورسیکلت رخ داد, یکی از دو سرنشین زنده ماند و دیگری درگذشت .

مرد جوان از خالی شدن ترمز آگاهی یافته بود پس بدون اینکه زن  را مطلع کند با ترفندی کلاه کاسکت را بر سر او گذاشت
و خواست تا برای آخرین بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند

دمی می آید و باز دمی میرود
اما زندگی غیر از این است
و ارزش آن در لحظاتی تجلی میابد
که نفس آدمی را می برد

در سرزمین پروانه ها افسانه ای وجود دارد در مورد پروانه ای پیر. یک شب وقتی که پروانه پیر هنوز بسیار جوان بود، با دوستانش پرواز می کرد. ناگهان سرش را بلند کرد و نوری سپید و شگفت آور را دید که از میان شاخه های درختی آویزان است. در واقع، این ماه بود. ولی چون تمام پروانه ها سرگرم نور شمع و چراغ های خیابان بودند و همیشه به دور آنها می گشتند، قهرمان با دوستانش هرگز ماه را ندیده بود.
با دیدن این نور یک پیمان ناگهانی و محکم در او پیدا شد: من هرگز به دور هیچ نور دیگری به جز ماه چرخ نخواهم زد. پس هر شب، وقتی پروانه ها از مکان های استراحت خود بیرون می آمدند و به دنبال نور مناسب می گشتند، پروانه ما به سمت آسمان ها بال می گشود. ولی ماه، با این که نزدیک به نظـر می رسید، همیشه در ورای ظرفیت پروانه باقی می ماند. ولی او هرگز اجازه نمی داد که ناکامی اش بر او چیره شود و در واقع، تلاش های او هر چند ناموفق چیزی را برایش به ارمغان می آورد.
برای مدتی دوستان و خانواده و همسایگان و ساکنان سرزمین پروانه ها همگی او را مسخره و سرزنش می کردند. ولی همگی آنها با سوختن و خاکستر شدن در اطراف نورهای جزیی و در دسترسی که انتخاب کرده بودند در مرگ از او پیشی گرفتند.
ولی پروانه پیر در زیر درخشش سپید و خنک معشوق در سن بسیار بالا از دنیا رفت.

وقتی این داستانو خوندم خیلی خیلی احساسم یه مادرم بیشتر شد...

تقدیم به همه مادران:

 داستان من از زمان تولّدم شروع می‎شود.

 تنها فرزند خانواده بودم؛ سخت فقیر بودیم و تهی‎دست و هیچگاه غذا به اندازهء کافی نداشتیم.

روزی قدری برنج به دست آوردیم تا رفع گرسنگی کنیم.مادرم سهم خودش را هم به من داد، یعنی از بشقاب خودش به درون بشقاب من ریخت و گفت،:"فرزندم برنج بخور، من گرسنه نیستم." و این اوّلین دروغی بود که به من گفت.

 زمان گذشت و قدری بزرگتر شدم. مادرم کارهای منزل را تمام می‎کرد و بعد برای صید ماهی به نهر کوچکی که در کنار منزلمان بود می‏رفت مادرم دوست داشت من ماهی بخورم تا رشد و نموّ خوبی داشته باشم. یکدفعه توانست به فضل خداوند دو ماهی صید کند. به سرعت به خانه بازگشت و غذا را آماده کرد و دو ماهی را جلوی من گذاشت.شروع به خوردن ماهی کردم و اوّلی را تدریجاً خوردم.مادرم ذرّات گوشتی را که به استخوان و تیغ ماهی چسبیده بود جدا می‎کردو می‎خورد؛ دلم شاد بود که او هم مشغول خوردن است.ماهی دوم را جلوی او گذاشتم تا میل کند. امّا آن را فوراً به من برگرداند وگفت: بخور فرزندم؛ این ماهی را هم بخور؛ مگر نمی‎دانی که من ماهی دوست ندارم؟" و این دروغ دومی بود که مادرم به من گفت.

 قدری بزرگتر شدم و ناچار باید به مدرسه می‎رفتم و آه در بساط نداشتیم که وسایل درس و مدرسه بخریم.مادرم به بازار رفت و با لباس ‎فروشی به توافق رسید که قدری لباس بگیرد وبه در منازل مراجعه کرده به خانم‎ها بفروشد و در ازاء آن مبلغی دستمزد بگیرد

 شبی از شب‎های زمستان، باران می‏بارید. مادرم دیر کرده بود و من در منزل منتظرش بودم. از منزل خارج شدم و در خیابان‎های مجاور به جستجو پرداختم و دیدم اجناسرا روی دست دارد و به در منازل مراجعه می‎کند. ندا در دادم که، "مادر بیا به

 منزل برگردیم؛ دیروقت است و هوا سرد. بقیه کارها را بگذار برای فردا صبح." لبخندی زد و گفت:"پسرم، خسته نیستم." و این دفعه سومی بود که مادرم به من دروغ گفت.

 به روز آخر سال رسیدیم و مدرسه به اتمام می‎رسید. اصرار کردم که مادرم با من بیاید. من واردمدرسه شدم و او بیرون، زیر آفتاب سوزان، منتظرم ایستاد. موقعی که زنگ خورد و امتحان به پایان رسید، از مدرسه خارج شدم.  مرا در آغوش گرفت و بشارت توفیق از سوی خداوند تعالی داد. در دستش لیوانی شربت دیدم که خریده بود من موقع خروج بنوشم. از بس تشنه بودم لاجرعه سر کشیدم تا سیراب شدم. مادرم مرا در بغل گرفته بود و "نوش جان، گوارای وجود" می‏گفت. نگاهم به صورتش افتاد دیدم سخت عرق کرده؛ فوراً لیوان شربت را به سویش گرفتم و گفتم، "مادر بنوش."  گفت: "پسرم، تو بنوش، من تشنه نیستم." و این چهارمین دروغی بود که مادرم به من گفت. بعد از درگذشت پدرم، تأمین معاش به عهده مادرم بود؛ بیوه‎زنی که تمامی

مسئولیت منزل بر شانهء او قرار گرفت. می‏بایستی تمامی نیازها را برآورده کند. زندگی سخت دشوار شد و ما اکثراً گرسنه بودیم. عموی من مرد خوبی بود و منزلش نزدیک منزل ما. غذای بخور و نمیری برایمان می‏فرستاد. وقتی مشاهده کرد که وضعیت ما روز به روز بدتر می‏شود، به مادرم نصیحت کرد که با مردی ازدواج کند که بتواند به ما رسیدگی نماید، چه که مادرم هنوز جوان بود.امّا مادرم زیر بار ازدواج نرفت و گفت:"من نیازی به محبّت کسی ندارم..." و این پنجمین دروغ او بود.

 درس من تمام شد و از مدرسه فارغ‎ التّحصیل شدم. بر این باور بودم که حالا وقت آن است که مادرم استراحت کند و مسئولیت منزل و تأمین معاش را به من واگذار نماید. سلامتش هم به خطر افتاده بود ودیگر نمی‏توانست به در منازل مراجعه کند. پس صبح زود سبزی‎های مختلفمی‏خرید و فرشی در خیابان می‏انداخت و می‏فروخت.وقتی به او گفتم که این کار را ترک کند که دیگر وظیفهء من بداند که تأمینمعاش کنم. قبول نکردو گفت:"پسرم مالت را از بهر خویش نگه دار؛ من به اندازهء کافی درآمد دارم."و این ششمین دروغی بود که به من گفت.درسم را تمام کردم و وکیل شدم. ارتقاء رتبه یافتم. یک شرکت آلمانی مرا به خدمت گرفت وضعیتم بهتر شد و به معاونت رئیس رسیدم. احساس کردم خوشبختی بهمن روی کرده است.در رؤیاهایم آغازی جدید را می‏دیدم و زندگی بدیعی که سراسر خوشبختی بود.به سفرها می‏رفتم. با مادرم تماس گرفتم و دعوتش کردم که بیاید و با منزندگی کند.امّا او که نمی‏خواست مرا در تنگنا قرار دهد گفت:"فرزندم، من بهخوش‏گذرانی و زندگی راحت عادت ندارم."و این هفتمین دروغی بود که مادرم به من گفت.مادرم پیر شد و به سالخوردگی رسید. به بیماری سرطان ملعون دچار شد و لازم بود کسی از او مراقبت کند و درکنارش باشد. امّا چطور می‏توانستم نزد او بروم که بین من و مادر عزیزمشهری فاصله بود.همه چیز را رها کردم و به دیدارش شتافتم. دیدم بر بستر بیماری افتادهاست.وقتی رقّت حالم را دید، تبسّمی بر لب آورد. درون دل و جگرم آتشی بود کههمهء اعضاء درون را می‏سوزاند.سخت لاغر و ضعیف شده بود. این آن مادری نبود که من می‎‏شناختم.اشک از چشمم روان شد. امّا مادرم در مقام دلداری من بر آمدو گفت:"گریه نکن، پسرم. من اصلاً دردی احساس نمی‎کنم." و این هشتمین دروغی بود که مادرم به من گفت.

 وقتی این سخن را بر زبان راند، دیدگانش را بر هم نهاد و دیگر هرگز برنگشود. جسمش از درد و رنج این جهان رهایی یافت.

 این سخن را با جمیع کسانی می‎گویم که در زندگی‎ شان از نعمت وجود مادربرخوردارند.

این نعمت را قدر بدانید قبل از آن که از فقدانش محزون گردید.این سخن را با کسانی می‎گویم که از نعمت وجود مادر محرومند.

 همیشه به یاد داشته باشید که چقدر به خاطر شما رنج و درد تحمّل کرده

 است و از خداوند متعال برای او طلب رحمت و بخشش نمایید.

 مادر دوستت دارم. خدایا او را غریق بحر رحمت خود فرما همانطور که مرا از

 کودکی تحت پرورش خود قرار داد

پیرمرد همبرگر را از لای کاغذ در آورد و آن را با دقت به دو تکه ی مساوی تقسیم کرد.
سپس سیب زمینی ها را به دقت شمرد و تقسیم کرد.
پیرمرد کمی‌نوشابه خورد و همسرش نیز از همان لیوان کمی‌نوشید. همین که پیرمرد به ساندویچ خود گاز می‌زد مشتریان دیگر با ناراحتی به آنها نگاه می‌کردند و این بار به این فــکر می‌کردند که آن زوج پیــر احتمالا آن قدر فقیــر هستند که نمی‌توانند دو ساندویچ سفــارش بدهند.

پیرمرد شروع کرد به خوردن سیب زمینی‌هایش. مرد جوانی از جای خو بر خاست و به طرف میز زوج پیر آمد و به پیر مرد پیشنهاد کرد تا برایشان یک ساندویچ و نوشابه بگیرد. اما پیر مرد قبول نکرد و گفت :  همه چیز رو به راه است، ما عادت داریم در همه چیز شریک باشیم.
مردم کم کم متوجه شدند در تمام مدتی که پیرمرد غذایش را می‌خورد، پیرزن او را نگاه می‌کند و لب به غذایش نمی‌زند.

بار دیگر همان جوان به طرف میز رفت و از آنها خواهش کرد که اجازه بدهند یک ساندویچ دیگر برایشان سفارش بدهد و این دفعه پیر زن توضیح داد: ماعادت داریم در همه چیز با هم شریک باشیم.
همین که پیرمرد غذایش را تمام کرد، مرد جوان طاقت نیاورد و باز به طرف میز آن دو آمد و گفت: می‌توانم سوالی از شما بپرسم خانم؟
-پیرزن جواب داد: بفرمایید
چرا شما چیزی نمی‌خورید ؟ شما که گفتید در همه چیز با هم شریک هستید. منتظر چی هستید؟
-پیرزن جواب داد:  منتظر دندانهــــــا!!

با تو خوندنم دیگه یه خیاله

با صدای تو زندگی کردن

با نفس تو آروم شدن

با گریه های تو گریه کردن

با بوسیدن دست تو

با بوسیدن روی تو

با شیرینیه نگاه تو

با نگاه کردن به چشمات خوابیدن..

محاله...............

داستان ما رو اگه می خواین بشنوین باید ۴سال گوش برای شنیدن داشته باشید

باید احساسش کنید که اونم فقط با یه بار گفتن درکت می کنم کافیه

لذت بودنش رو درک کنید که واقعا نبودش آدم رو کاملا تهی می کنه

داستان ما داستان احساس کردن دو چیزه متفاوته

روزای آبی با صد صدای مختلف

صد حرف شدن حرف های ما

وقتی به هم میرسید دیگه اونی نبود گه گفته بودیم

کاش وقتی می گفتم/ که کاش تو نبودی/ کاش نبودی

خدا بداد ما برسه وقتی تنهاییم

خدا بداد ما برسه

شاید دیگه وقتی نمونده باشه

 زن و دختر جوانی پیرمردی خسته و افسرده را کشان کشان نزد شیوانا آوردند و در حالی که با نفرت به پیرمرد خیره شده بودند از شیوانا خواستند تا سوالی را از جانب آن ها از پیرمرد بپرسد !
شیوانا در حالی که سعی می کرد خشم و ناراحتی خود را از رفتار زشت دختر و زن با پیرمرد پنهان کند ، از زن قضیه را پرسید . زن گفت : ” این مرد همسر من و پدر این دختر است . او بسیار زحمت کش است و برای تامین معاش ما به هر کاری دست می زند . از بس شب و روز کار می کند دستانی پینه بسته و سر و صورتی زخمی و پشتی خمیده و قیافه ای نه چندان دلپسند پیدا کرده است . وقتی در بازار همراه ما راه می رود ما در هیکل و هیبت او هیچ چیزی برای افتخار کردن پیدا نمی کنیم و سعی می کنیم با فاصله از او حرکت کنیم . ای استاد بزرگ از طرف ما از این پیرمرد بپرسید ما به چه چیز او به عنوان پدر و همسر افتخار کنیم و چرا باید او را تحمل کنیم !؟ “

شیوانا نفسی عمیق کشید و دوباره از زن و دختر پرسید : ” این مرد اگر شکل و شمایلش چگونه بود شما به او افتخار می کردید !؟ ”
دخترک با خنده گفت : ” من دوست دارم پدرم قوی هیکل و خوش تیپ و خوش لباس باشد و سر و صورتی تمیز و جذاب داشته باشد و با بهترین لباس و زیباترین اسب و درشکه مرا در بازار همراهی کند . ”
زن نیز گفت : ” من هم دوست داشتم همسرم جوان و سالم و تندرست و ثروتمند و با نفوذ باشد و هر چه از اموال دنیا بخواهم را در اختیار من قرار دهد . نه مثل این پیرمرد فرتوت و از کار افتاده فقط به اندازه بخور و نمیر برای ما درآمد بیاورد !؟ به راستی این مرد کدام از این شرایط را دارد تا مایه افتخار ما شود ؟ ای استاد از او بپرسید ما به چه چیز او افتخار کنیم !؟ ”
شیوانا آهی کشید و به سوی پیرمرد رفت و دستی به شانه اش زد و به او گفت : ” آهای پیرمرد خسته و افسرده ! اگر من جای تو بودم به این دختر بی ادب و مادر گستاخش می گفتم که اگر مردی جوان و قوی هیکل و خوش هیبت و توانگر بودم ، دیگر سراغ شما آدم های بی ادب و زشت طینت نمی آمدم و همنشین اشخاصی می شدم که در شان و مرتبه آن موقعیت من بودند !؟ ”
پیرمرد نگاه سنگینش را از روی زمین بلند کرد و در چشمان شفاف شیوانا خیره شد و با صدایی آکنده از بغض گفت : ” اگر این حرف را بزنم دلشان می شکند و ناراحت می شوند !! مرا از گفتن این جواب معاف دار و بگذار با سکوت خودم زخم زبان ها را به جان بخرم و شاهد ناراحتی آنها نباشم ! ”
پیرمرد این را گفت و از شیوانا و زن و دخترش جدا شد و به سمت منزل حرکت کرد .
شیوانا آهی کشید و رو به زن و دختر کرد و گفت : ” آنچه باید به آن افتخار کنید همین مهر و محبت این مرد است که با وجود همه زخم زبان ها و دشنام ها لب به سکوت بسته تا مبادا غبار غم و اندوه بر چهره شما بنشیند . “

همسرم با صدای بلندی کفت : تا کی میخوای سرتو توی اون روزنامه فروکنی؟ میشه بیای و به
دختر جونت بگی غذاشو بخوره؟

روزنامه را به کناری انداختم و بسوی آنها رفتم.

تنها دخترم آوا بنظر وحشت زده می آمد. اشک در چشمهایش پر شده بود.

ظرفی پر از شیر برنج در مقابلش قرار داشت.

آوا دختری زیبا و برای سن خود بسیار باهوش بود.

گلویم رو صاف کردم و ظرف را برداشتم و گفتم، چرا چند تا قاشق گنده نمی خوری؟

فقط بخاطر بابا عزیزم. آوا کمی نرمش نشان داد و با پشت دست اشکهایش را پاک کرد و گفت:

باشه بابا، می خورم، نه فقط چند قاشق، همه شو می خوردم. ولی شما باید…. آوا مکث کرد.

بابا، اگر من تمام این شیر برنج رو بخورم، هرچی خواستم بهم میدی؟

دست کوچک دخترم رو که بطرف من دراز شده بود گرفتم و گفتم، قول میدم. بعد باهاش دست دادم و تعهد کردم.

ناگهان مضطرب شدم. گفتم، آوا، عزیزم، نباید برای خریدن کامپیوتر یا یک چیز گران قیمت اصرار کنی.
بابا از اینجور پولها نداره. باشه؟

نه بابا. من هیچ چیز گران قیمتی نمی خوام.

و با حالتی دردناک تمام شیربرنج رو فرو داد.

در سکوت از دست همسرم و مادرم که بچه رو وادار به خوردن چیزی که دوست نداشت کرده بودن
عصبانی بودم.

وقتی غذا تمام شد آوا نزد من آمد. انتظار در چشمانش موج میزد.

همه ما به او توجه کرده بودیم. آوا گفت، من می خوام سرمو تیغ بندازم. همین یکشنبه.

تقاضای او همین بود.

همسرم جیغ زد و گفت: وحشتناکه. یک دختر بچه سرشو تیغ بندازه؟ غیرممکنه. نه در خانواده ما. و

 مادرم با صدای گوشخراشش گفت، فرهنگ ما با این برنامه های تلویزیونی داره کاملا نابود میشه.

گفتم، آوا، عزیزم، چرا یک چیز دیگه نمی خوای؟ ما از دیدن سر تیغ خورده تو غمگین می شیم.

خواهش می کنم، عزیزم، چرا سعی نمی کنی احساس ما رو بفهمی؟

سعی کردم از او خواهش کنم. آوا گفت، بابا، دیدی که خوردن اون شیربرنج چقدر برای من سخت بود؟

آوا اشک می ریخت. و شما بمن قول دادی تا هرچی می خوام بهم بدی. حالا می خوای بزنی زیر قولت؟

حالا نوبت من بود تا خودم رو نشون بدم. گفتم: مرده و قولش.

مادر و همسرم با هم فریاد زدن که، مگر دیوانه شدی؟

آوا، آرزوی تو برآورده میشه.

آوا با سر تراشیده شده صورتی گرد و چشمهای درشت زیبائی پیدا کرده بود .

صبح روز دوشنبه آوا رو به مدرسه بردم. دیدن دختر من با موی تراشیده در میون بقیه شاگردها تماشائی

 بود. آوا بسوی من برگشت و برایم دست تکان داد. من هم دستی تکان دادم و لبخند زدم.

در همین لحظه پسری از یک اتومبیل بیرون آمد و با صدای بلند آوا را صدا کرد و گفت، آوا، صبر کن تا من بیام.

چیزی که باعث حیرت من شد دیدن سر بدون موی آن پسر بود. با خودم فکر کردم، پس موضوع اینه.

خانمی که از آن اتومبیل بیرون آمده بود بدون آنکه خودش رو معرفی کنه گفت، دختر شما، آوا، واقعا

فوق العاده ست. و در ادامه گفت، پسری که داره با دختر شما میره پسر منه.
اون سرطان خون داره. زن مکث کرد تا صدای هق هق خودش رو خفه کنه. در تمام ماه گذشته هریش

 نتونست به مدرسه بیاد. بر اثر عوارض جانبی شیمی درمانی تمام موهاشو از دست داده.

نمی خواست به مدرسه برگرده. آخه می ترسید هم کلاسی هاش بدون اینکه قصدی داشته باشن
مسخره ش کنن .

آوا هفته پیش اون رو دید و بهش قول داد که ترتیب مسئله اذیت کردن بچه ها رو بده. اما، حتی فکرشو هم
نمی کردم که اون موهای زیباشو فدای پسر من کنه .

آقا، شما و همسرتون از بنده های محبوب خداوند هستین که دختری با چنین روح بزرگی دارین.

سر جام خشک شده بودم. و… شروع کردم به گریستن. فرشته کوچولوی من، تو بمن درس دادی که فهمیدم عشق واقعی یعنی چی؟

خوشبخت ترین مردم در روی این کره خاکی کسانی نیستن که آنجور که می خوان زندگی می کنن. آنها

 کسانی هستن که خواسته های خودشون رو بخاطر کسانی که دوستشون دارن تغییر میدن.

چشمانش را باز کرد..دکتر بالای سرش بود.به دکتر گفت چه اتفاقی افتاده؟دکتر گفت نگران نباشید پیوند قلبتون با موفقیت انجام شده.شما باید استراحت کنید..درضمن این نامه برای شماست..!
دختر نامه رو برداشت.اثری از اسم روی پاکت دیده نمیشد. بازش کرد و درون آن چنین نوشته شده بود:

سلام عزیزم.الان که این نامه رو میخونی من در قلب تو زنده ام.از دستم ناراحت نباش که بهت سر نزدم چون میدونستم اگه بیام هرگز نمیذاری که قلبمو بهت بدم..پس نیومدم تا بتونم این کارو انجام بدم..امیدوارم عملت موفقیت آمیز باشه.(عاشقتم تا بینهایت)

دختر نمیتوانست باور کند..اون این کارو کرده بود..اون قلبشو به دختر داده بود..
آرام اسم پسر را صدا کرد و قطره های اشک روی صورتش جاری شد..و به خودش گفت چرا هیچوقت حرفاشو باور نکردم…